aandacht

ik reageerde op een blogbericht met de woorden:
niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.

dat meen ik vanuit de grond van mijn hart. niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.
niet de oude dame die alleen op een bankje zit in het park,
niet de moeder die haar best doet om het hoofd boven water te houden,
niet de straatkrantverkoper die naar alcohol ruikt om 8 uur 's morgens,
niet de gesluierde vrouw die al negen jaar op een asielzoekerscentrum woont,
niet de man die zijn vrouw heeft verloren en nu 's avonds een eitje bakt en wat TV kijkt en dan maar gaat slapen,
niet de buurman die net gescheiden is,
niet het jongetje dat opgroeit in een gezin vol geweld.

niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.

nadat ik die woorden had geschreven ben ik gaan kijken. echt kijken.
en hoe makkelijk is het om langs de straatkrantverkoper te kijken. alsof hij niet bestaat. alsof ik zijn waas van alcohol niet ruik.
nu groet ik hem, zie ik hem. hij groet vriendelijk terug.

ik geloof heel erg dat alles in het universum met elkaar samenhangt. en dat de straatkrantverkoper, de oude dame, de buurman mij iets te zeggen hebben, iets te leren hebben.
door hen te zien word ik ook zichtbaar. door compassie te voelen, word ik ook voelbaar.

ik heb een wens: laten we allemaal -al was het maar een keer per dag- bewust iemand zien, groeten, voorlaten bij de kassa, helpen, aanhoren.
kleine attenties, die een groot verschil kunnen maken.
al was het maar een keer per dag.
ik geloof dat we een kracht wakker kunnen maken die de wereld beter kan maken.

doe je mee?

de keurige huisvrouw

dit mini rokspuitje (kosten: 50 cent) dat je aan de deur kan bevestigen vind ik reuzeschattig. en om het echte jaren '50 gevoel vast te houden ga ik vanavond maar eens de overhemden van mijn echtgenoot strijken......
(natuurlijk nadat ik een prijsbewuste, verantwoorde en voedzame maaltijd op tafel heb getoverd. en met een glimlach de afwas heb gedaan, zodat mijn echtgenoot kan bijkomen van een dag hard werken)
;-)

earth hour

vanuit een bijna donker huis wens ik dat bewust-omgaan-met-energie langer duurt dan dit ene uurtje......

hiep hiep......

hoera!
in nino's woorden:
'mamma, ben je je ervan bewust dat je vanaf nu de moeder van een tiener bent?'

daar moesten we dan maar eens een taartje op eten ;-)

zaterdag-kringloopdag

ze stonden al op me te wachten.....

Wildbreien

ik zag het al op diverse blogspots: wildbreien.
vandaag ontdekte ik dat francine oomen in nederland de drijvende kracht is achter deze zachte vorm van graffiti.
ik heb de lantaarnpaal voor ons huis op het oog.....;-)
www.wildbreien.nl

snuffie

ons snufje is verantwoordelijk voor een hoop hilariteit in ons huis.

de onhandig lange poten.
de pogingen om trucjes te doen (als hij dat hondenkoekje maar krijgt)
steeds weer proberen of de poes wil spelen en telkens het deksel op zijn neus krijgen (of eigenlijk een haal van poekies' nagels).
hard blaffen tegen de kleinste hondjes (dan durft hij wel).
urenlang op zijn achterpoten bij het hekje staan, met zijn voorpoten gemoedelijk over het hekje gevouwen (net een gezellige buurman).
ja, het leven met snuffie is goed.

snuf is overigens ook verantwoordelijk voor de kale vlakte die ooit zo mooi groen was
(maar dat vergeten we nu maar even)

het is lente!