donderdag 28 april 2011
donderdag 14 april 2011
maandag 11 april 2011
aandacht
ik reageerde op een blogbericht met de woorden:
niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.
dat meen ik vanuit de grond van mijn hart. niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.
niet de oude dame die alleen op een bankje zit in het park,
niet de moeder die haar best doet om het hoofd boven water te houden,
niet de straatkrantverkoper die naar alcohol ruikt om 8 uur 's morgens,
niet de gesluierde vrouw die al negen jaar op een asielzoekerscentrum woont,
niet de man die zijn vrouw heeft verloren en nu 's avonds een eitje bakt en wat TV kijkt en dan maar gaat slapen,
niet de buurman die net gescheiden is,
niet het jongetje dat opgroeit in een gezin vol geweld.
niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.
nadat ik die woorden had geschreven ben ik gaan kijken. echt kijken.
en hoe makkelijk is het om langs de straatkrantverkoper te kijken. alsof hij niet bestaat. alsof ik zijn waas van alcohol niet ruik.
nu groet ik hem, zie ik hem. hij groet vriendelijk terug.
ik geloof heel erg dat alles in het universum met elkaar samenhangt. en dat de straatkrantverkoper, de oude dame, de buurman mij iets te zeggen hebben, iets te leren hebben.
door hen te zien word ik ook zichtbaar. door compassie te voelen, word ik ook voelbaar.
ik heb een wens: laten we allemaal -al was het maar een keer per dag- bewust iemand zien, groeten, voorlaten bij de kassa, helpen, aanhoren.
kleine attenties, die een groot verschil kunnen maken.
al was het maar een keer per dag.
ik geloof dat we een kracht wakker kunnen maken die de wereld beter kan maken.
doe je mee?
niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.
dat meen ik vanuit de grond van mijn hart. niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.
niet de oude dame die alleen op een bankje zit in het park,
niet de moeder die haar best doet om het hoofd boven water te houden,
niet de straatkrantverkoper die naar alcohol ruikt om 8 uur 's morgens,
niet de gesluierde vrouw die al negen jaar op een asielzoekerscentrum woont,
niet de man die zijn vrouw heeft verloren en nu 's avonds een eitje bakt en wat TV kijkt en dan maar gaat slapen,
niet de buurman die net gescheiden is,
niet het jongetje dat opgroeit in een gezin vol geweld.
niemand verdient het om onzichtbaar te zijn.
nadat ik die woorden had geschreven ben ik gaan kijken. echt kijken.
en hoe makkelijk is het om langs de straatkrantverkoper te kijken. alsof hij niet bestaat. alsof ik zijn waas van alcohol niet ruik.
nu groet ik hem, zie ik hem. hij groet vriendelijk terug.
ik geloof heel erg dat alles in het universum met elkaar samenhangt. en dat de straatkrantverkoper, de oude dame, de buurman mij iets te zeggen hebben, iets te leren hebben.
door hen te zien word ik ook zichtbaar. door compassie te voelen, word ik ook voelbaar.
ik heb een wens: laten we allemaal -al was het maar een keer per dag- bewust iemand zien, groeten, voorlaten bij de kassa, helpen, aanhoren.
kleine attenties, die een groot verschil kunnen maken.
al was het maar een keer per dag.
ik geloof dat we een kracht wakker kunnen maken die de wereld beter kan maken.
doe je mee?
maandag 28 maart 2011
de keurige huisvrouw
dit mini rokspuitje (kosten: 50 cent) dat je aan de deur kan bevestigen vind ik reuzeschattig. en om het echte jaren '50 gevoel vast te houden ga ik vanavond maar eens de overhemden van mijn echtgenoot strijken......
(natuurlijk nadat ik een prijsbewuste, verantwoorde en voedzame maaltijd op tafel heb getoverd. en met een glimlach de afwas heb gedaan, zodat mijn echtgenoot kan bijkomen van een dag hard werken)
;-)
zaterdag 26 maart 2011
earth hour
vanuit een bijna donker huis wens ik dat bewust-omgaan-met-energie langer duurt dan dit ene uurtje......
donderdag 24 maart 2011
hiep hiep......
hoera!
in nino's woorden:
'mamma, ben je je ervan bewust dat je vanaf nu de moeder van een tiener bent?'
daar moesten we dan maar eens een taartje op eten ;-)
zondag 20 maart 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)
